Westland Stars

Shoot for the Stars

Toon van Malsen

Wanneer het precies begonnen is weet ik niet meer, maar het zal omstreeks 1988/1989 geweest zijn toen ik, waarschijnlijk in een moment van verstandsverbijstering, de telefoon pakte en mij aanmeldde (bij Anja) voor de functie van penningmeester bij Westland Stars.

Met twee kinderen op de basketball en wat vrije tijd vond ik dat ik best wat voor de vereniging kon doen. Pas later hoorde ik dat mijn telefoontje heel wat stof deed opwaaien binnen de club, want ik bleek de eerste ouder te zijn die zich voor een clubbaantje had aangeboden. Dus iedereen was nieuwsgierig welke idioot er in was getrapt en hoe hij er uit zag.

Je kunt het geloven of niet, maar op de eerstvolgende jaarvergadering was het nieuwsgierig druk. Ik weet niet of er destijds gestemd is, maar bij gebrek aan een nog grotere gek kwam ik fluitend in het bestuur.

Na een gedegen opleiding in tellen en zuinigheid bij Anja mocht ik de boeken overnemen.

In het jaar van penningmeesterschap kon ik de kat uit de boom kijken en wat opsteken over de sport basketball. Achteraf blijkt dat ik daarover het meest begon te snappen na mijn vertrek uit het bestuur. Ik maak mij nu wijs dat ik verstand heb van het spelletje en vanaf de tribune kun je dat soms ook merken bij de kreten "breed houen", "pas op de achterlijn" en "pleurt die bal er nu eens in".

Als er tijdens de bestuursperiode al inzicht was in het spel dan kwam dat er in ieder geval niet uit. Steevast had ik het namelijk over "volleybal". Het werd mij niet zo erg kwalijk genomen. In mijn bijzijn werd er tenminste niet gelachen,

Een jaar later werd ik voorzitter. Bij gebrek aan beter rolde ik daar ook zonder verkiezingscampagne in, je kunt wel spreken van een "bliksemcarrière".

Uitweiden over mijn periode als voorzitter laat ik over aan anderen. Het plezier dat ik er aan heb beleefd, heeft te maken met de omgang met mensen.

Allerlei voorvallen hebben daar mee te maken. Wat te denken van een keertje mee gaan met de meisjes junioren. Het begon al dat de voorzitter wel voorop zou rijden. Hij wist de weg en reed dus over Monster en Loosduinen via Rijswijk naar Boskoop. De volgauto met coach al toeterend en gebarend achter hem aan(Ik was toen al een beetje doof). Tijdens de wedstrijd ging het ook al niet zo gladjes. Eerst onder de douche(gekleed) met een junior, die door haar enkel was gegaan. Met het meiske op mijn rug naar de dokter en in de tussentijd ging de coach bijna tegen de vlakte(van de spanning ?).

Dat dit verhaal gaat over meisjes junioren(de coach was toevallig ook van het vrouwelijk geslacht) staat niet op zichzelf. Investeren in de toekomst heet dat. Het verhaal over deze voorzitter heeft veel te maken met dames. Het heeft dan ook niet lang geduurd of  het bestuur had een "verhouding" van 1 op 6.

Niets ten nadele van de jongens en mannen maar het werkt wel.

Genoeg over wat was. Het gaat over een jubileum. Goed om het te vieren en goed om meteen weer vooruit te kijken, want over 5 jaar moet dat ook weer kunnen .

Westland Stars Van harte gefeliciteerd,

Toon.